സായിപ്പിന്റെ പച്ചക്കറിത്തോട്ടം
അടുത്ത വീട്ടിലെ സായിപ്പിന്റെ പച്ചക്കറിത്തോട്ടം എന്നെ ഒരുപാട് കാലമായി വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ തോട്ടം പൂവിടുന്നതും, കായ്ക്കുന്നതും, ഇലകൾ വാടി കരിഞ്ഞുപോകുന്നതും വരെ എനിക്കറിയാം. കാരണം, മണ്ണിന്റെ മണം എനിക്ക് എന്നും ഒരു ദൗർബല്യമാണ്; പൂക്കളുടെ ഭംഗിയാകട്ടെ മനസ്സിനെ കുട്ടിക്കാലത്തേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരു മായാജാലവും.
കുഞ്ഞുനാളുകളിൽ കൃഷിയുടെ പച്ചപ്പിൽ ഉണരുകയും വിളവിന്റെ സമൃദ്ധിയിൽ ഉറങ്ങുകയും ചെയ്ത ഒരു കുടുംബത്തിലായിരുന്നു എന്റെ വളർച്ച. വയലും പറമ്പും വിത്തും മഴയും വിളവും എല്ലാം ജീവിതത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ഭാഗങ്ങളായിരുന്ന ആ കാലം ഇന്നും എന്റെ ഉള്ളിൽ ജീവനോടെയുണ്ട്. അതൊന്നും ഈ സായിപ്പിനറിയില്ല.
അതുകൊണ്ടാവണം, തണുപ്പിന്റെ വിറയിപ്പായാലും വേനലിന്റെ കാഠിന്യമുള്ള ഉച്ചയായാലും, സായിപ്പിന്റെ തോട്ടത്തിലേക്ക് ഒന്നു കണ്ണോടിക്കാതെ എനിക്ക് മനസ്സമാധാനം കിട്ടില്ല.
"അമ്മേ, പുറത്തു നല്ല തണുപ്പാണ്..."
"ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലാണ്..."
"ഇവിടെ വന്ന് ഇരിക്കൂ..."
എന്നൊക്കെ മക്കൾ പറയാറുണ്ട്.
ആര് കേൾക്കുന്നു!
സത്യത്തിൽ, ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ ഇവർ കേൾക്കാറുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്നിതൊക്കെ തിരികെ കേൾക്കേണ്ടി വരുമായിരുന്നോ?
സായിപ്പിന്റെ കൃഷിരീതികൾ പലപ്പോഴും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഓരോ ചെടിയുടെയും സ്വഭാവം അറിഞ്ഞ ഒരു ഡോക്ടറെപ്പോലെയാണ് അയാൾ. അവിടെയൊരു ഗ്രീൻഹൗസ് ഉണ്ട്. ഓരോ വിത്തിനും അതിന് വേണ്ട ചൂടും തണുപ്പും കൃത്യമായി നൽകി മുളപ്പിച്ചെടുക്കും. മുളച്ചുവരുന്ന ഓരോ ചെടിയെയും ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ക്ഷമയോടെയും കരുതലോടെയും വളർത്തും.
എന്നാൽ അയാൾക്ക് അതൊന്നും വലിയ കാര്യമായി തോന്നാറില്ല.
കാരണം, കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തിയ തക്കാളികൾ കെട്ടുകണക്കിന് പഴുത്തുകിടക്കുമ്പോൾ അവ പറിച്ച് ഞങ്ങളുടെ പിന്നാമ്പുറത്ത് മേയാനെത്തുന്ന പുള്ളിമാൻമാർക്കു കൊടുക്കുന്നത് ഞാൻ സ്വന്തം കണ്ണാൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
ചുരയ്ക്കയൊക്കെ വള്ളിയിൽ കായ്ച്ചു കിടക്കുമ്പോഴും അവയെന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അവർക്കറിയില്ലെന്നു തോന്നും.
ഞങ്ങളായിരുന്നെങ്കിൽ അതുകൊണ്ട് ഒരു പത്ത് വിഭവമെങ്കിലും ഉണ്ടാക്കിയേനെ!
ഒരു ദിവസം ഞാൻ മകനോടു പറഞ്ഞു:
"മോനേ, ഞാനവരോട് ഇതെന്തിനാണ് കളയുന്നതെന്ന് ചോദിക്കാൻ പോവുകയാണ്."
അതു കേട്ടയുടൻ അവന്റെ മറുപടി വന്നു.
"അമ്മയ്ക്ക് തക്കാളിയും ചുരയ്ക്കയും ഇഷ്ടംപോലെ കടയിൽ നിന്ന് വാങ്ങിത്തന്നാൽ പോരെ?"
വഴക്കല്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ വഴക്കിനേക്കാൾ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾക്ക്.
കാരണം പറയുന്നതിൽ കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ ആശുപത്രിയിലെ സന്ദർശകരാണ് ഇവിടെയുള്ളവർ മിക്കവരും. അമ്മ അടുത്ത വീട്ടിൽ നിന്ന് പച്ചക്കറി യാചിക്കുന്ന കഥ നാട്ടിൽ പടരേണ്ടല്ലോ!
അവന്റെ അഭിമാനത്തിന് പോറലേൽക്കരുതെന്ന് ഞാനും കരുതി.
അങ്ങനെ ആ വർഷത്തെ സമ്മർ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും ഒരു വലിയ തീരുമാനമെടുത്തു.
സായിപ്പിന്റെ തോട്ടം പോലെ എന്റെ തോട്ടവും ഉഗ്രനാക്കണം!
കടയിൽ പോയി കുറച്ചു മണ്ണും പോട്ടിങ് മിക്സും വാങ്ങി. സായിപ്പിന് ട്രക്കും ഉപകരണങ്ങളും ഉണ്ട്. അയാൾക്ക് മണ്ണ് വേണമെങ്കിൽ ട്രക്കിൽ കൊണ്ടുവന്ന് പറമ്പിൽ കൂമ്പാരമായി ഇട്ടാൽ മതി. ഇവിടെ മണ്ണിന് കുറവൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ എനിക്കുവേണ്ടി ട്രക്കിൽ പോയി മണ്ണ് കൊണ്ടുവരാൻ ആരുമില്ല. കടയിൽ നിന്ന് ചാക്ക് വാങ്ങി വണ്ടിയിൽ കയറ്റുന്നതു മുതൽ വീട്ടിലെത്തിക്കുന്നതുവരെ ഞാൻ തന്നെ.
അതുകൊണ്ട് ലഭ്യമായതിൽ തൃപ്തിപ്പെടാൻ പഠിച്ചു.
രണ്ടേക്കറോളം സ്ഥലമുണ്ടെങ്കിലും എനിക്ക് വമ്പൻ പദ്ധതികളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പാരമ്പര്യകൃഷി കണ്ടു വളർന്ന എനിക്ക് പുസ്തകത്തിലെ ശാസ്ത്രമല്ല, മണ്ണിന്റെ ഭാഷയാണ് കൂടുതൽ പരിചയം.
മകനെ സഹായത്തിന് വിളിച്ചു.
പട്ടണത്തിൽ വളർന്ന അവന് കൃഷിപ്പണി എന്നത് യൂട്യൂബ് വീഡിയോയിലെ കാഴ്ച മാത്രമാണ്.
അവൻ തൂമ്പ പിടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് പേടി തോന്നി.
"മോനെ, നീ പോയി നിന്റെ ജിമ്മിൽ കുത്തിമറിഞ്ഞോളൂ. ആ തൂമ്പ ഇങ്ങു തന്നാൽ മതി."
അവന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് തൂമ്പ തിരികെ വാങ്ങി.
അന്നു കഴിഞ്ഞ് ആ വഴിക്ക് അവനെ വിളിച്ചിട്ടില്ല.
മരുമകൾ നീതുവിനും മണ്ണ് കൈയിൽ പറ്റുന്നത് വലിയ ഇഷ്ടമല്ല. നല്ലൊരു എഞ്ചിനീയറാണ്. അടിപൊളിയായി പാചകം ചെയ്യും. അവളെ പറമ്പിൽ പണിയെടുക്കാൻ കെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നതാണോ എന്ന് ആളുകൾ കരുതില്ലേ?
പിന്നെ, അവൾ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും കുഞ്ഞാണ്.
ആ കൈകളിൽ മണ്ണ് പറ്റുന്നതും എനിക്കിഷ്ടമല്ല.
ആ നഖങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെ സുന്ദരമായി ഇരിക്കട്ടെ.
അങ്ങനെ കൃഷിവകുപ്പ് പൂർണമായും എന്റെ കൈവശമായി.
സത്യത്തിൽ, എനിക്ക് വേറെ വലിയ ജോലികളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഞാൻ കിളച്ചു. വളമിട്ടു. മണ്ണ് ഒരുക്കി.
ഒരു ഉഗ്രൻ പച്ചക്കറിത്തോട്ടം പിറന്നു.
ആദ്യം കരിയില പെറുക്കി മണ്ണിൽ ഇട്ടു. ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ കത്തിച്ച് ചാരമാക്കി. പഴയകാലക്കാരിൽ നിന്ന് പഠിച്ച ചെറു അറിവുകളൊക്കെ വീണ്ടും ഓർത്തെടുത്തു. കുറച്ച് പോട്ടിങ് മിക്സും ചേർത്തു. പേപ്പർ കപ്പുകളിൽ മണ്ണിട്ട് വിത്ത് പാകി.
ഓരോ രാവിലെയും ഉറക്കമുണർന്നാൽ ആദ്യം കണ്ണ് തേടിയത് ആ കുഞ്ഞുചെടികളെയാണ്.
ഇല വിടർന്നോ?
വേരുറച്ചോ?
വളർച്ച തുടങ്ങിക്കാണുമോ?
അങ്ങനെയായിരുന്നു ഓരോ ദിവസവും.
കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളർത്തുന്നതുപോലെ അവയെ നോക്കി. വളർന്നുവന്നപ്പോൾ ഓരോന്നിനെയും സൂക്ഷിച്ച് വേർതിരിച്ച് നട്ടു . പിന്നെ നിലത്തേക്കു മാറ്റി. മഴയും വെയിലും കാറ്റും കിട്ടുന്നിടത്ത് അവയെ സ്ഥാപിച്ചു.
അതിന് ശേഷം പ്രകൃതിയായിരുന്നു ബാക്കി പണി ചെയ്തത്.
ഒരു ദിവസം പൂവായി.
മറ്റൊരു ദിവസം കായായി.
അതിനു ശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ കൂടകൾ നിറഞ്ഞു.
ഞാൻ പറിച്ചെടുത്തു.
വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
വീണ്ടും പറിച്ചെടുത്തു.
എന്റെ വെയിലേറ്റുള്ള ഈ അലച്ചിലും സന്തോഷവുമെല്ലാം കണ്ടിട്ടാവണം, സായിപ്പ് പതിവിന് വിപരീതമായി എന്റെ തോട്ടം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടത്.
അയാളുടെ കണ്ണിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
'ഈ പട്ടണത്തിൽ നിന്ന് വന്ന സ്ത്രീയ്ക്ക് ഇത്ര കൃഷിയറിവോ?'
കണ്ണുകൾ കൂട്ടിമുട്ടിയപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു "ഹായ്" പറഞ്ഞു.
അതിൽ കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ നിന്നില്ല.
പെട്ടെന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി വാതിൽ അടച്ചു.
ഇനി വിശദീകരിച്ചിട്ട് എന്തു കാര്യം?
എന്റെ കൃഷിരഹസ്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് അവനെ അസൂയപ്പെടുത്തേണ്ടല്ലോ!
അതിലുമുപരി, അകത്തിരുന്ന് എല്ലാം കണ്ടു രസിക്കുന്ന എന്റെ സ്വന്തം സായിപ്പിന് സങ്കടമായാലോ!
ഹിഹിഹി...
അങ്ങനെ ആ വർഷം മുഴുവൻ കഴിക്കാനുള്ള പച്ചക്കറികൾ ഞാൻ ശേഖരിച്ചു. അരിഞ്ഞു, പായ്ക്ക് ചെയ്തു, ഫ്രീസറിൽ സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു.
എന്റെ അധ്വാനം വെറുതെയായില്ല.
മണ്ണ് എനിക്ക് നൽകിയ സന്തോഷം അളക്കാൻ വയ്യ.
ചിലപ്പോൾ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ നോക്കി ചിരിക്കും.
"തള്ളിക്കളഞ്ഞ കല്ല് ഒരു മൂലക്കല്ലായി" എന്ന ആ പഴമൊഴി എനിക്കായി എഴുതിയതാണോ എന്ന് പോലും തോന്നും.
എല്ലാം ദൈവാനുഗ്രഹം.
ശരിയാണ്, ആ കൃഷിപ്പണി എന്റെ നടുവിനും കാലിനും കുറച്ച് വേദനകൾ സമ്മാനിച്ചു. പക്ഷേ പൂത്തുലയുന്ന ചെടികളും കായകൾ ചുമന്ന് നിന്ന വള്ളികളും നിറഞ്ഞുനിന്ന ആ തോട്ടക്കാഴ്ചയും മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന സംതൃപ്തിയും അതിനേക്കാൾ വലിയ ഔഷധമായിരുന്നു.
മണ്ണിനോടുള്ള ഈ സ്നേഹം എന്താണെന്ന് ഇവർക്കൊന്നും മനസ്സിലാകില്ല.
പക്ഷേ മണ്ണിന് മനസ്സിലാകും.
ഞാൻ അതിനെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ, അത് എന്നെയും ചേർത്തുപിടിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.
ശുഭം
.jpg)
