ആഗസ്റ്റ് മാസമെത്തുമ്പോൾ പ്രകൃതി പതുക്കെ ഒരു ഋതുവിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്കുള്ള യാത്ര ആരംഭിക്കും. വേനലിന്റെ ദാഹിപ്പിക്കുന്ന ചൂട് ക്രമേണ പിന്തിരിയുകയും, ശൈത്യത്തിന്റെ സ്നിഗ്ധസ്പർശത്തിന് വഴിയൊരുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന കാലം. ചിലപ്പോൾ തണുപ്പും ചൂടും കൈകോർത്തുനിൽക്കുന്ന അപൂർവ നിമിഷങ്ങളും ഉണ്ടാകും. അത്തരം ദിവസങ്ങളിൽ അമേരിക്കയുടെ പ്രകൃതി മറ്റൊരു ഭാവത്തിൽ വിരിയുന്നതായി തോന്നും. ശിശിരം, ഗ്രീഷ്മം, ശൈത്യം, വസന്തം എന്നിങ്ങനെ പുസ്തകത്താളുകളിൽ വായിച്ച ഋതുക്കൾ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരുന്നതുപോലെ.
അന്നും അങ്ങനെ ഒരുദിനമായിരുന്നു.
കാലാവസ്ഥയുടെ മൃദുലമായ മാറ്റവും പതിവിലേറെ കഴിച്ച ഉച്ചഭക്ഷണവും ചേർന്ന് ഒരു മധുരനിദ്രയ്ക്ക് ക്ഷണം നൽകി. ജനൽച്ചില്ലുകൾ കടന്ന് മുറിയിലേക്കൊഴുകിയെത്തുന്ന തണുത്ത കാറ്റും, മുറ്റത്തെ പൂക്കളിൽനിന്ന് പടർന്നെത്തിയ സുഗന്ധവും ചേർന്ന് ഒരു മാന്ത്രിക വലയമൊരുക്കി. ആ ലഹരിയിൽ എപ്പോഴാണ് ഉറക്കത്തിന്റെ കൈപിടിച്ച് സ്വപ്നലോകത്തേക്ക് വഴുതിവീണതെന്ന് പോലും അറിഞ്ഞില്ല.
ഉണർന്നപ്പോൾ സന്ധ്യ ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
വേഗത്തിൽ ഒരു ചൂടുചായ കുടിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി.
മുറ്റത്തെ മേപ്പിൾ മരം അപ്പോൾ ശരത്കാലത്തിന്റെ രാജ്ഞിയെപ്പോലെ അലങ്കരിച്ചുനിന്നു. ചില ഇലകൾ പച്ചകലർന്ന മഞ്ഞയും, ചിലത് രക്താംബരം ചാർത്തിയതുപോലെ കടുംചുവപ്പും. പ്രകൃതി തന്റെ വർണക്കൂട്ടിൽനിന്ന് ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിറങ്ങൾ എടുത്ത് അവൾക്ക് മേലണിയിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അൽപ്പസമയം മുമ്പ് തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന നീലാകാശം, ഒരു ചിത്രകാരന്റെ വർണ്ണപാത്രം മറിഞ്ഞതുപോലെ ചാരനിറത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ അഗ്നിജ്വാലകളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ചുവന്ന ചായങ്ങൾ. കണ്ണിനും മനസ്സിനും ഒരുപോലെ കുളിർമ പകരുന്ന ആ കാഴ്ചകളിൽ ഞാൻ ദൈവസൃഷ്ടിയുടെ അനന്തസൗന്ദര്യം കണ്ടു. എത്ര കണ്ടാലും മതിവരാത്തൊരു അഴക്!
എന്നാൽ അധികനേരം അവിടെ നിന്നില്ല.
കാരണം, സന്ധ്യയുടെ ശാന്തതയിൽ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിവരുന്ന എന്റെ അതിഥികൾ ഇനിയും എത്തിയിരുന്നില്ല. വീടിനോട് ചേർന്നുള്ള മരക്കൂട്ടങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന പുള്ളിമാനുകൾ മനുഷ്യസാന്നിധ്യം കണ്ടാൽ അകലം പാലിക്കും. അതുകൊണ്ട് പുറത്തുള്ള വിളക്കുകൾ അണച്ച്, അകത്തെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലൂടെ അവരെ കാണുകയെന്നത് എന്റെ പതിവാണ്.
അമ്മമാനും കുഞ്ഞുങ്ങളും ഭയമില്ലാതെ പുറത്തിറങ്ങി ഓടിച്ചാടുന്ന നിമിഷങ്ങൾ കാണാൻ ഞാൻ കാത്തിരുന്നു.
അതുവരെ കൈയിൽ കിട്ടിയ മേപ്പിൾ ഇലകളുമായി കുറച്ച് കുഞ്ഞുകുസൃതികൾ. നിറങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ ഇലകൾ സാവധാനം ചുരുട്ടിയും മടക്കിയും ചെറിയ റോസാപ്പൂക്കളുടെ രൂപത്തിലാക്കി. പ്രകൃതി തന്നെ തീർത്ത പൂക്കളെപ്പോലെ അവയും മനോഹരമായി വിരിഞ്ഞു.
"മേപ്പിൾ റോസ്" എന്നാണവയെ വിളിക്കുന്നത്.
 |
ഇഷ്ടമായോ?
നമ്മുടെ നാട്ടിൽ മേപ്പിൾ മരങ്ങളില്ല. . പലതരം ഇലകൾകൊണ്ടും ഇത്തരമൊരു കൗതുകസൃഷ്ടി ഉണ്ടാക്കാനാവുമെന്നു തോന്നുന്നു. ഉറപ്പില്ല. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ സമയം കിട്ടുമ്പോൾ നിങ്ങളും ഒന്ന് പരീക്ഷിച്ചുനോക്കൂ.
ഒരു ഇലയിൽനിന്ന് ഒരു പൂവ് വിരിയുന്നത് കാണുമ്പോൾ, പ്രകൃതിയുടെ കരങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും എത്രയോ അത്ഭുതങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്ന് തിരിച്ചറിയാം.
