നിദ്ര എന്നെ അൽപ്പനേരത്തേക്ക് ഞാനറിയാത്ത ഏതോ ഒരു ലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ ഞാനും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ഉയർന്നുപൊങ്ങി, തെന്നിപ്പറന്നു.
എന്നാൽ, ഒരുനിമിഷംകൊണ്ട് അവൾ എന്നെ യാതൊരു ദാക്ഷിണ്യവുമില്ലാതെ എന്റെ യാഥാർത്ഥ്യലോകത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
"അരുതേ... ചെയ്യരുതേ..." എന്ന് പലതവണ യാചിക്കാനൊരുങ്ങിയ എന്റെ വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിപ്പോയി. എങ്കിലും, ആ വാക്കുകൾ അശരീരിയായി അവന്റെ ചെവികളിലെങ്കിലും പതിക്കണമേയെന്ന് ഞാൻ വൃഥാ മോഹിച്ചു.
ആ ബലിഷ്ഠമായ കൈകളിലേക്ക് ഞാൻ ചെന്നെത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് മനമുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു. പക്ഷേ, ആ ഏറിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ഞാൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു.
അപ്പോഴേക്കും ഈ രാവും പകലും എനിക്ക് അന്യമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവനും ഇനി ഞാനറിയാത്ത ഏതോ ലോകത്തിലായിരിക്കുമോ?
ഇല്ല... അങ്ങനെ ആവാൻ വഴിയില്ല. കാരണം, ഇപ്പോഴെങ്കിലും അവനറിയാം, ഞാനില്ലാത്ത ഒരു ലോകം ഇനി അവനുണ്ടാവില്ലെന്ന്.
അതെനിക്കുറപ്പാണ്!

അഭിപ്രായങ്ങള്
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ